این نشست علمی - مدیریتی که از ساعت 9 الی 14 به طول انجامید با 4 سخنرانی، یک میزگرد و جلسه پرسش و پاسخ همراه بود.

سخنران اول نشست آقای مهندس تیموری، مشاور حوزه معاونت حمل و نقل و ترافیک و مدیرعامل سابق سازمان تاکسی­رانی تهران به بررسی سیر تحول تاکسی­رانی و علل بروز مسائل امروز پرداختند. وی به این موضوع اشاره کرد که باید شناخت دقیق از تحول تاکسی­رانی داشته­ باشیم و در این ارتباط سه دوره اصلی را در تاریخچه تاکسیرانی شرح دادند:

-        دوره قبل از سال 1342: در این دوره تهران رشد محدود تاکسی را با ورود اتومبیل تجربه می­کند، در حالیکه هنوز جابه­ جایی با درشکه وجود دارد. در این سالها بحث ورود اتومبیل، برخورد با مسافربر شخصی، طرح قوانین و مقررات در ارتباط با بلیط، لباس فرم و ... مطرح می­گردد.

-        سالهای 1342 تا 1357: در سال 1341 شاهد گسترش تاکسی و جایگزینی درشکه هستیم و در سال 1342 شرکت تعاونی تاکسی­رانی بنا به تصمیم تعدادی از رانندگان تشکیل می­گردد. با انجام اصلاحات ارضی و شروع مهاجرت به تهران و سایر شهرهای بزرگ، تاکسی در راستای پاسخ به رشد جمعیت و ایجاد اشتغال توسعه زیادی می­یابد و حتی وانت­ های سه چرخ در این دوره به حمل و نقل مسافر می­پردازند.

-        سالهای 57 تا کنون: در ارتباط با مدیریت­های تاکسی­رانی قبل از انقلاب اطلاعات دقیقی وجود ندارد ولی بررسی مدیریتها بعد از انقلاب نشان می­دهد که عمر مدیریت­ها کوتاه بوده ­است.

وی افزود از مشکلات اصلی نبود مدیریت واحد در سازمان، گسترش تاکسی در پاسخ به اشتغال، عدم انجام مطالعات کافی در انتخاب خودرو، دخالت آشکار در تاکسی­رانی، دیدگاه مسئولین نسبت به تاکسی­رانی و وجود شبهه در خصوصی­ سازی، نبود حمایت­های اجتماعی رانندگان و ... می­باشد.

آقای مهندس شهیدی، مشاور حوزه معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران و مدیرعامل اسبق شرکت مطالعات جامع حمل و نقل و ترافیک تهران نیز به بررسی جایگاه تاکسی و تاکسی­رانی در سیستم حمل و نقل شهری پرداختند. وی با اشاره به اینکه نمی­ توان با موضوع تاکسی سهل انگارانه برخورد نمود، لازم دانستند مسئولین با نگاه کارشناسانه موضوع را بررسی نمایند هر چه که در نگاه اول موضوعی سهل به نظر می رسد. وی تاکید نمودند که مشکل تاکسی نتیجه مشکل حمل و نقل عمومی است. در ضعف حمل و نقل همگانی خلأ بین عرضه و تقاضا با تاکسی پر می­شود و در واقع تاکسی به یک ریز اتوبوس تبدیل شده ­است.

وی به مقایسه ویژگی­های تاکسی در کشورهای پیشرفته و در حال توسعه پرداخته و خاطر نشان کردند تاکسی مورد استفاده در کشور ما یک تاکسی غیراستاندارد است و در نتیجه مدیریت شهری قادر به کنترل و ساماندهی آن نمی­ باشد. وی راهبردهای اصلی در پاسخ به مسئله تاکسی را انتقال سهم تاکسی به حمل و نقل عمومی، فعال­سازی بخش خصوصی، سطح بندی کمی و کیفی خدمات حمل و نقل عمومی و تاکسی و ... دانستند.

آقای دکتر تقی ­زاده، مشاور عالی شهرداری تهران در زمینه حمل و نقل و ترافیک، سخنران سوم این نشست بودند که به بررسی تفاوت تاکسی و سواری شخصی پرداختند. ایشان ابتدا به 9 مزیت تاکسی نسبت به اتومبیل شخصی اشاره کرده و در ادامه تاکید نمودند وجود این مزیت­ها به معنی افزایش سهم تاکسی نیست. در پاسخ به این سوال که چه سهمی برای تاکسی مناسب است باید توجه داشت که لزوماً نباید کاهش سهم تاکسی ملاک عمل قرار گیرد. کاهش سهم تاکسی در صورتی­که امکان افزایش سهم حمل و نقل عمومی وجود داشته ­باشد، مطلوب است در غیر این­صورت باید همین سهم را حفظ کرده و حتی افزایش داد.

ایشان همچنین به لزوم حفظ و ساماندهی تاکسی­ های گردشی، فرهنگ ­سازی جهت استفاده از تاکسیمتر، عدم دخالت در جزئیات اداره امور تاکسی­ های خصوصی و رسیدگی به نیازهای تاکسی­ران نظیر خودرو، معیشت، بیمه، شأن اجتماعی و ... اشاره کردند و افزودند «باید هر دو وجه خدمت به مردم (مشتری بیرونی) و خدمت به تاکسی­ران (مشتری درونی) مورد توجه قرار بگیرد. تا وقتی­که مشتری درونی راضی نباشد مشتری بیرونی راضی نمی­شود».

مهندس قنادان، مدیر عامل شرکت تاکسی بیسیم تهران نیز به بررسی نقش فناوری­های نوین در تاکسی­رانی اشاره داشتند. وی فناوری اطلاعات را یکی از مودهای حمل و نقل دانسته و اظهار داشتند: «فناوری اطلاعات در تاکسی­رانی در دو سطح پشتیبانی و حمل و نقلی قابل بررسی است. سیستم­های پشتیبانی به سیستم­های پشت صحنه داخلی و سیستم­های پیشخوان تقسیم می­ گردد که توسعه و کاربرد سیستم­های داخلی مانند اتوماسیون اداری، مکانیزاسیون گردش در کار و ... جلوتر از سایر بخش­هاست. سیستم­های حمل و نقلی شامل برنامه­ ریزی و مدیریت ناوگان و سیستم ارائه مدیریت خدمات به مسافران است که در کشور چندان مورد توجه نبوده ­است».

وی اهم مشکلات موجود در ارتباط با توسعه IT در تاکسیرانی را کمبود دانش و تجربه فنی در سطح کشور، مشکل عمده در تأمین منابع مالی پروژه، عدم وجود استانداردهای تعیین شده، عدم وجود انگیزه و پشتکار لازم جهت اقدام و مشکلات مدیریتی دانستند و برای حل این مسائل پیشنهادات و راهکارهایی ارائه نمودند.

اخبار نشست نیز در سایت مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران قابل رویت می‌باشد.